artikel door Britt Gillette

De meest controversiële film van 2004, Mel Gibson’s The Passion of the Christ werd op grote schaal uitgelachen door critici en tegenstanders als een twee uur durende anti-semitische pornografie / horror flick, compleet met spatten bloed en zware marteling. Maar onder de christelijke gemeenschap (waarvan ik beschouw mezelf als een deel) en open-minded mensen die daadwerkelijk zag de film, The Passion staat alleen als de meest welsprekende uitdrukking van Gods liefde voor de mensheid ooit het grote scherm sieren.

The Passion is zeker gewelddadig, maar nu niet meer gewelddadig dan eenzelfde waardering films van de afgelopen tien jaar. Maar ondanks beweringen van sommige evangelische christenen die iedereen moet deze film zien, ik denk niet dat jonge kinderen moeten zien. Deze film is voor volwassen publiek alleen maar, en ik denk dat iemand onder de leeftijd van zestien jaar moet een volledig begrip van de vorige gebeurtenissen ten grondslag liggen aan de belangrijkste focus van de film voor het bekijken van hebben.

De hele film werd gefilmd in de oorspronkelijke Aramees, Engels ondertiteld. Dit verbetert, in plaats van ten koste van, het genot van de film, want het creëert een emotionele aura van mysterie en heiligheid aan het onderwerp. Aangezien de meeste mensen op zijn minst vaag bekend met het verhaal, zul je niet merkt dat je afgeleid door het lezen van ondertitels als men zou denken. Met slechts het tegenovergestelde effect, je merkt dat je meer aandacht voor de visuele beelden op het scherm, en de kracht van de gebeurtenissen die zich voor je wordt versterkt meerdere malen voorbij.

The Passion of the Christ combineert de vier schriftelijke rekeningen in het Nieuwe Testament evangeliën tot een levendige en krachtige weergave van de arrestatie en kruisiging van Jezus Christus te creëren.

De film opent in de Hof van Gethsemane, waar Jezus van Nazareth (James Caviezel) is die zich bezighouden met gebed, vraagt ​​zijn vader om hem snel te leveren door de gebeurtenissen te komen. Een satanische figuur schuilt in de schaduw, het afgeven van een reeks van verleidingen en twijfels. “Niemand kan de mens de zonde van de wereld te dragen. Het is onmogelijk. Het is te veel,” zegt de figuur. Toen Jezus weigert toe te geven aan Satans verleidingen, zijn discipel Judas komt om hem te verraden aan de Tempel Guard.

The Temple Guard leidt Jezus weg in ketens te staan ​​van de hoge priester. Terwijl Peter en John weven hun weg door de menigte van toeschouwers, wordt Jezus ondervraagd door een samenstel van leidende priesters en leraren van religieuze wet. Toen Jezus een antwoord op hun vragen door te bevestigen dat hij inderdaad de Zoon van God, de leiders van hem raakt, spuug op hem, en bespotten hem. Vervolgens hem voor Pilatus, in de hoop om hem gedood.

Het vinden van schuld met Jezus, Pilatus is toch Jezus gegeseld met een lood-tip zweep. Deze volgorde is een van de brute in de film. James Caviezel is naar verluidt daadwerkelijk zijn getroffen door een ongeval tijdens de opnames van deze scène. De brutaliteit en volslagen gebrek aan empathie voor rekening van de Romeinse soldaten wordt schitterend geïllustreerd. Naar mijn mening is als je het kan maken door middel van deze scène, dan is de kruisiging scène moet geen probleem zijn.

Bovendien, filmisch genie Gibson’s blijkt door zijn gemeten en nauwkeurige gebruik van flashbacks die het publiek trekt weg van het geweld in korte tussenpozen om te voorkomen dat een emotionele overbelasting veroorzaken. Flashbacks zijn onder andere Jezus leren om een ​​menigte over zijn vermogen om “mijn leven, en het terug te nemen weer op,” Jezus het wassen van de voeten van zijn discipelen bij het Laatste Avondmaal, en Jezus als een speelse persoonlijkheid interactie met Maria. Een bijzonder krachtige scène gaat terug tot Jezus als een peuter. Toen hij naar beneden valt en verwondt zichzelf, een in paniek Mary loopt naar hem te hulp. Deze flashback correleert met de film beeld van Jezus struikelen onder het gewicht van het kruis.

Over het geheel genomen dit geldt als een van de grootste films ooit gemaakt. Als je denkt dat Jezus van Nazareth was de Bijbelse Messias (die deze film recensent doet), dan is The Passion illustreert de enorme omvang van het offer van God. Maar zelfs als je denkt dat Jezus was slechts een gewone man, deze film is een waardevolle schakel doel in die zin dat onderstreept de barbaarsheid van een menselijk ras dat, vaker wel dan niet, vervolgt de onschuldigen. Grootste productie van Mel Gibson tot nu toe is een film elke student van de geschiedenis, filosofie, en de menselijke natuur zijn het aan zichzelf te zien.